เพราะปิดเทอมก็เลยกลับมาหวนหาอาการบ้าเก่าๆ ขึ้นมาทันทีทันควัน อาการบ้าอย่างหนึ่งที่มีคือ...Death note บ้าขนาดไหนน่ะเหรอ...ก็เอา Death note ไปเขียนตอบข้อสอบรัฐธรรมนูญได้ล่ะเอ้า! ที่ชอบ Death note ขนาดนี้ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะ L น่ะแหละ...
L.Lawliet เหรอ? อืม...ไม่รู้สินะฉันก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะมีอาการ “บ้า” กับเรื่องนี้เหมือนคนอื่นๆ จริงๆ แล้ว L ก็แค่ตัวละครตัวหนึ่งในเรื่อง Death note ไม่ใช่เหรอแถมยังตายตั้งแต่ตอนที่ 7 ทั้งๆ ที่หนังสือที่แปลมีตั้ง 12 เล่มเชียวแน่ะ!
ฉันยังแอบเสียงดายเลยด้วยเหตุที่ฉันดูหนัง (ที่ยื้มมาจากทีม) มาก่อนเมื่อมาอ่านฉากที่ L ตายคาเท้าไลท์ (ก็จริงนี่...เจือกตกเก้าอี้ไปตรงนั้นซะงั้น) ก็เลยค่อนข้างผิดหวังพร้อมๆ กับความรู้สึกที่ว่า อีตาไลท์นี้ขี้โกงชะมัดชนะเพราะมียมทูตอยู่ด้วยหรอกไม่ใช่เพราะคาวมสามารถของตัวเองเล้ย...(จริงๆ ไลท์ก็เก่งพอๆ กะ L แหละแต่ว่าหมั่นไส้ตรงไลท์มีตัวช่วยมากกว่า) ชวนให้คิดว่าหากไลท์ไม่มียมทูต...ใครกันหนอที่จะเป็นคนชนะ
ในบางครั้งเมื่อคิดถึงดวงหน้าซื่อๆ (ในการ์ตูนนะหนังเจ้าเล่ห์กว่าหน่อย) ของอีตานักสืบกำพร้า เพราะอีตา L หรือแม้กระทั่ง N หรือ M ก็มาจากบ้าน Wammy House ของคุณวาตารินับถือคุณตาแกจริงๆ ดูอย่างที่ตอนจับฮิงูจิในการ์ตูนเล่ม 6 ตาแกประทับไรเฟิล เหมือน sniper เป๊ะ! เอ่อ...L ถึงไหนแล้วเนี่ยอ้อ...ดูหน้าเพราะเมื่อคิดถึงแววตาบริสุทธิ์ของ L เมื่อไหร่ดูเหมือนกับว่าแววตานั้นกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาบางทีสิ่งที่เค้าคิดถึงอาจเป็นมิตรภาพกระมังเพราะ L จริงๆ แล้วถือว่าไลท์เป็นเพื่อนเห็นได้ชัดจากเล่ม 6 ที่ตอนตกลงจะให้มิสะมาช่วยงานสืบสวน L คิดว่า ‘มีเพื่อนอีกคนแล้ว’ ประโยคนี้เองที่ทำให้ฉันน้ำตาแทบตกเมื่อรู้ว่าต่อไป...L กับเพื่อนคนแรกของเขาต้องฆ่ากันเองบางทีในใจของนักสืบคนนี้อาจเพียงแค่ต้องการ‘เพื่อน’ ซักคนกระมัง?
English
